Haziran 2, 2016

“Joy” için gözyaşları

Beethoven 9. Senfoni’sini ilk defa 7 Mayıs 1824′te Viyana’daki Kärntnertortheater’deki konserde çalar. Bu senfoninin en eşsiz özelliği son bölümünde bir koronun ve vokal solistlerin yer almasıdır.

Onun Friedrich Schiller’in “Ode to Joy” şiiri üzerine yazdığı müzik bugün en çok tanınanlardan biridir.

Sağırlığı orkestra yönetmesine izin vermemesine rağmen, Beethoven 12 yıl sonra tekrardan sahnede yerini alır. Yüzü orkestraya dönük olduğu için seyircileri görememektedir. Tempoyu doğru verme endişesi içerisinde orkestrayı yönetmeye çalışırken, performansın bittiğini fark etmez.

Orkestranın alto solisti Beethoven’i kolundan tutarak seyircilere doğru döndürür. İnsanların beğeniyle bağırmalarını duyamamasına rağmen ayağa kalkmış onu alkışlamakta olduklarını görür ve ağlamaya başlar.

İşinizde Beethoven’in müzikte olduğu kadar kabiliyetli bile olsanız, bir gün gelecek siz de “sağırlığınızı” kabul etmek zorunda kalacaksınız. Akılcı olan, görevlerinizi o tarihten önce başka birine devretmiş olmanızdır. Hem gözyaşlarından tasarruf etmiş olursunuz hem de müşterilerinizin ve/veya çevrenizin gözünde yüksek bir payeye erişirsiniz.

İşin sahibi olsunlar veya olmasınlar yöneticiler için bunu gerçekleştirmenin bir sürü yolu vardır.

Haftanın geçmişten şarkısı: Beethoven (Andre Rieu conducting) – Ode To Joy (1824)

Bir Yorum Yazın

E-posta hesabınız paylaşılmayacaktır. Doldurulması gereken alanlar * ile işaretlenmişlerdir.